Dyktando – klasa V – wszystkie zasady

O miłości do... makaronu (wszystkie zasady)

Jeśli ktoś chhciałby kiedyś napisać o mnie książrzkę, to jej tytóuł powinien brzżmieć „Dziewczynka, która kohchała makaron”. Naprawdeę! Uwielbiam makaron w każrzdej postaci. Z serem, sosem pomidorowym i gżrzybowym, z cóukinią, ze szpinakiem, suószonymi pomidorami i innymi ważrzywami. Czasem wystarczy mi nawet polany tłóuszczem, na przżykład masłem. Do tego sóul i gotowe! Pyhcha! Makaron mogłabym jeść codziennie! Ktuóregoś dnia wpadłam nawet na pomysł, żeby zrobić go samodzielnie. Kiedy ta myśl zaświtała mi w głowie, poczuółam, jakby nade mną zaświeciła się wielka rzżaróuwka. Jak tylko wróuciłam ze szkoły i odłorzżyłam plecak, od razu zabrałam się do pracy. Poszłam do kuóchhni i sięgnęłam po mąkę. Wsypałam ją do miski i zalałam wżrzącą wodą. Potem wyjęłam z lodóuwki jajka i wbiłam do naczynia. Następnie czekało mnie mieszanie i wyrabianie ciasta. Trohchę to trwało – aż zabolały mnie ręce – ale efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Kolejnym krokiem było wałkowanie. Cieniuótko rozwałkowane ciasto kroiłam nożrzem na wąonskie paseczki. Nie były idealne – wyszły trohchę kżrzywe, ale i tak byłam zadowolona. Potem już z pomocą mamy zagotowałam w garnku wodę, a kiedy zawżrzała, wżrzóucałam do niej klóuski. Były gotowe w momencie wypłynięcia na wieżrzchh. Do gorącego, świerzżego makaronu dodałam pesto – to taki sos z bazyliii, sera i ożrzeszkuów. Całość wyszła wspaniale! Karzżdy kęens smakowałam powoli, rozkoszóując się tym cóudownym daniem. Czóułam się jak króulowa świata. To były najlepsze klóuski, jakie kiedykolwiek jadłam.