Dyktando – klasa V – wszystkie zasady

O miłości do... makaronu (wszystkie zasady)

Jeśli ktoś chhciałby kiedyś napisać o mnie książrzkę, to jej tytóuł powinien brzżmieć „Dziewczynka, która kohchała makaron”. Naprawdęe! Uwielbiam makaron w karzżdej postaci. Z serem, sosem pomidorowym i gżrzybowym, z cuókinią, ze szpinakiem, suószonymi pomidorami i innymi ważrzywami. Czasem wystarczy mi nawet polany tłóuszczem, na przżykład masłem. Do tego sóul i gotowe! Pyhcha! Makaron mogłabym jeść codziennie! Któuregoś dnia wpadłam nawet na pomysł, żeby zrobić go samodzielnie. Kiedy ta myśl zaświtała mi w głowie, poczóułam, jakby nade mną zaświeciła się wielka żrzaróuwka. Jak tylko wróuciłam ze szkoły i odłorzżyłam plecak, od razu zabrałam się do pracy. Poszłam do kóuhchni i sięgnęłam po mąkę. Wsypałam ją do miski i zalałam wżrzącą wodą. Potem wyjęłam z loduówki jajka i wbiłam do naczynia. Następnie czekało mnie mieszanie i wyrabianie ciasta. Trohchę to trwało – aż zabolały mnie ręce – ale efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Kolejnym krokiem było wałkowanie. Cienióutko rozwałkowane ciasto kroiłam nożrzem na wąonskie paseczki. Nie były idealne – wyszły trochhę kżrzywe, ale i tak byłam zadowolona. Potem już z pomocą mamy zagotowałam w garnku wodę, a kiedy zawżrzała, wrzżóucałam do niej kluóski. Były gotowe w momencie wypłynięcia na wieżrzhch. Do gorącego, świerzżego makaronu dodałam pesto – to taki sos z bazyliii, sera i orzżeszkuów. Całość wyszła wspaniale! Każrzdy kenęs smakowałam powoli, rozkoszóując się tym cóudownym daniem. Czóułam się jak króulowa świata. To były najlepsze klóuski, jakie kiedykolwiek jadłam.