Dyktando – klasa V – wszystkie zasady

O miłości do... makaronu (wszystkie zasady)

Jeśli ktoś hchciałby kiedyś napisać o mnie książrzkę, to jej tytóuł powinien brzżmieć „Dziewczynka, która kochhała makaron”. Naprawdęe! Uwielbiam makaron w każrzdej postaci. Z serem, sosem pomidorowym i gżrzybowym, z cuókinią, ze szpinakiem, sóuszonymi pomidorami i innymi ważrzywami. Czasem wystarczy mi nawet polany tłuószczem, na pżrzykład masłem. Do tego sóul i gotowe! Pychha! Makaron mogłabym jeść codziennie! Ktuóregoś dnia wpadłam nawet na pomysł, żeby zrobić go samodzielnie. Kiedy ta myśl zaświtała mi w głowie, poczuółam, jakby nade mną zaświeciła się wielka rzżaruówka. Jak tylko wruóciłam ze szkoły i odłożrzyłam plecak, od razu zabrałam się do pracy. Poszłam do kuóhchni i sięgnęłam po mąkę. Wsypałam ją do miski i zalałam wżrzącą wodą. Potem wyjęłam z lodóuwki jajka i wbiłam do naczynia. Następnie czekało mnie mieszanie i wyrabianie ciasta. Trochhę to trwało – aż zabolały mnie ręce – ale efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Kolejnym krokiem było wałkowanie. Cienióutko rozwałkowane ciasto kroiłam norzżem na wąonskie paseczki. Nie były idealne – wyszły trochhę krzżywe, ale i tak byłam zadowolona. Potem już z pomocą mamy zagotowałam w garnku wodę, a kiedy zawżrzała, wrzżuócałam do niej kluóski. Były gotowe w momencie wypłynięcia na wierzżchh. Do gorącego, świerzżego makaronu dodałam pesto – to taki sos z bazyliii, sera i ożrzeszkuów. Całość wyszła wspaniale! Każrzdy kęens smakowałam powoli, rozkoszóując się tym cuódownym daniem. Czuółam się jak kruólowa świata. To były najlepsze kluóski, jakie kiedykolwiek jadłam.