WBC to badanie pozwalające na określenie liczby białych krwinek (leukocytów). Jest jednym z parametrów badania morfologii krwi. Sama nazwa to zaś skrót od słów ang. White Blood Cells (białe krwinki). Wyniki badania WBC dostarczają istotnych informacji o stanie zdrowia badanej osoby.
Oznaczenie stężenia WBC we krwi obwodowej może mieć kluczowe znaczenie dla diagnozy różnych schorzeń. Liczba białych krwinek jest pomocna przy ocenie ogólnej kondycji organizmu. Szczególnie że leukocyty stanowią element układu odpornościowego – stąd też ich ogromna rola w procesach immunologicznych.
Wysoki poziom WBC to tzw. leukocytoza, która może świadczyć o licznych schorzeniach (np. o chorobie nowotworowej, białaczce, infekcji wirusowej lub bakteryjnej). Niekorzystny jest również zbyt niski poziom WBC (leukopenia), mogący wskazywać na m.in. białaczkę, choroby wątroby czy choroby autoimmunologiczne.
Przeprowadzenie badania WBC powinno przede wszystkim stanowić element profilaktyki zdrowotnej – najlepiej wykonywać je rutynowo w celu ogólnej oceny stanu zdrowia. Wykonanie badania zaleca się również w przypadku wyraźnych wskazań, np. przy podejrzeniu niedokrwistości lub białaczki, przy stanach zapalnych organizmu, chorobach nowotworowych i autoimmunologicznych, a także zaburzeń odporności, alergii czy zakażeń. To też obowiązkowe badania dla kobiet w ciąży.
Wyniki badania WBC powinny być zinterpretowane przez lekarza w odniesieniu do pozostałych wskaźników, a także w kontekście historii medycznej pacjenta i ogólnej oceny stanu jego zdrowia. Badanie WBC przeprowadza się w warunkach laboratoryjnych – rano, na czczo (najlepiej około 12 godzin od spożycia ostatniego posiłku).
Komentarze