Stopniowanie przymiotników

Stopniowanie przymiotników jest dla większości z nas rzeczą naturalną. Warto jednak znać zasady, które pozwolą uniknąć ewentualnych trudności, a jednocześnie sprawią, że ta czynność stanie się jeszcze łatwiejsza.

W języku polskim mamy trzy stopnie przymiotników: równy, wyższy i najwyższy. Stopień równy to przymiotnik w podstawowej formie, natomiast dwa pozostałe stopnie służą podkreśleniu natężenia danej cechy.

Przykład: ładnyładniejszynajładniejszy

 

Rodzaje stopniowania przymiotników

Wyróżniamy trzy rodzaje stopniowania przymiotników:

  • proste – polega na dodaniu do tematu fleksyjnego przymiotnika końcówki -szy lub -ejszy i przedrostka naj- w stopniu najwyższym, np. trudnytrudniejszynajtrudniejszy;
  • opisowe – przed przymiotnikiem dodajemy przysłówek bardziej (w stopniu wyższym) i najbardziej (w stopniu najwyższym), np. zadowolonybardziej zadowolony – najbardziej zadowolony;
  • nieregularne – gdy temat fleksyjny przymiotnika ulega zmianie; tylko cztery przymiotniki podlegają stopniowaniu nieregularnemu: dobry, zły, mały i duży. Stopniowanie tych przymiotników wygląda następująco: dobrylepszy najlepszy, zły gorszynajgorszy, małymniejszynajmniejszy, dużywiększynajwiększy.

 

Stopniowanie w dół

Przymiotniki możemy stopniować również w dół, gdy chcemy podkreślić mniejsze nasilenie cechy – w stopniu wyższym poprzez dodanie przysłówka mniej, a w stopniu najwyższym poprzez dodanie najmniej.

Przykład: komfortowymniej komfortowynajmniej komfortowy

 

Czy wszystkie przymiotniki można stopniować?

Wśród przymiotników występują też takie, których nie da się stopniować – określają one pochodzenie lub materiał, z którego jest wykonany jakiś przedmiot.

Przykłady: francuski, angielski, drewniany, murowany, stalowy

Komentarze